Untitled Document



donderdag 03 mei 2001 - Vrijheidsbeperking, tussenschakel tussen vrijheid en gevangenisstraf


Open brief

 

Aan Dhr. Eerste Minister Verhofstadt

Aan Dhr. Minister van Justitie Verwilghen

Aan de partijvoorzitters van CVP, VLD, SP, AGALEV en VU-ID21

 

 

 

Geachte Heer Eerste Minister,

Geachte Minister van Justitie,

Geachte Heren voorzitters,

 

 

 

Dit is een voorstel en oproep om de mogelijkheden te onderzoeken en de noodzakelijke wettelijke maatregelen te nemen om te voorzien in “vrijheidsbeperking van criminelen” als efficiënt middel tegen de criminaliteit.

 

 

“Vrijheidsbeperking”

Tussenschakel tussen vrijheid en gevangenisstraf

 

 

De enigen die de laatste jaren in ons land een groter gevoel van veiligheid hebben gekregen zijn de criminelen. Ongeveer 0,1% van de bevolking (en van de vreemdelingen) is verantwoordelijk voor het overgrote deel van het gerechtelijk werk van politie en rijkswacht. Het invoeren van “vrijheidsbeperking” als straf voor criminelen zou voor zowel de maatschappij als voor de politiediensten enorme voordelen kunnen bieden. 

 

Als de politiediensten er al in slagen om dieven of inbrekers op te pakken, dan gebeurt het nog zeer vaak dat ze onmiddellijk “mogen beschikken” van het parket.  Dit is niet als kritiek op het parket bedoeld. Zij hebben meestal geen andere optie omwille van een gebrek aan gevangenisruimte, personeel en wettelijke alternatieven.

 

Kleine inbraken en pogingen tot inbraak blijven dan ook vaak onbestraft, ondanks de vaak grote trauma’s die ze veroorzaken bij de slachtoffers. En wanneer criminelen dan toch vervolgd en veroordeeld worden komt het er meestal nog op neer dat de veroordeelden in praktijk vrijuit gaan, eveneens wegens een tekort aan beschikbare gevangenisruimte (wanneer ze tot 6 maanden gevangenisstraf of minder worden veroordeeld).

 

Deze criminelen krijgen een gevoel van straffeloosheid en zetten dikwijls ’s anderendaags reeds hun criminele activiteiten verder. M.a.w., politie en rijkswacht worden geconfronteerd met een uitzichtloze opgave om steeds weer achter dezelfde misdadigers aan te hollen. Dit zorgt niet alleen voor demotivatie maar ook voor overbelasting van de politiediensten terwijl de criminelen een steeds groter “veiligheidsgevoel” krijgen. Deze vicieuze cirkel begint indrukwekkende proporties aan te nemen en dient dus dringend doorbroken te worden.

 

 “Vrijheidsbeperking” is zeer zeker een tot op heden onbenut middel om op een relatief eenvoudige en maatschappelijk aanvaardbare wijze tegemoet te komen aan bovenvermelde problematiek.

 

Bewegingsregistratie of bewegingsbeperking

 

Op dit ogenblik wordt het systeem van vrijheidsbeperking reeds toegepast voor zware criminelen als tussenstap van gevangenschap naar de volledige vrijheid. Zware criminelen kunnen zodoende bij wijze van proef en onder controle terug beginnen aan een leven buiten de gevangenis.

 

Door aan hun lichaam een onafneembaar zendertje te bevestigen dat in verbinding staat met een centraal toestel kan de bewegingsvrijheid van deze criminelen beperkt en gecontroleerd worden. Bij misbruik van hun toegenomen vrijheid kan hun bestraffingsregime terug verstrengd worden.

 

Hetzelfde principe zou kunnen toegepast worden in opgaande lijn: vrijheidsbeperking als een vorm van “zachte vrijheidsberoving” voor ongevaarlijke criminelen. Dit kan door een systeem van bewegingsregistratie, waarbij kan gecontroleerd worden waar iemand zich bevindt of bevond op een bepaald tijdstip.  Met een systeem van bewegingsbeperking kan men de bewegingsvrijheid beperken tot een bepaalde afstand rondom de woonplaats.

 

Vrijheidsbeperking ontneemt het gevoel van straffeloosheid van kleine en dikwijls jonge criminelen. Bovendien kunnen de politiediensten zich veel beter een beeld vormen van welke gekende criminelen in aanmerking komen voor later gepleegde misdrijven. Ongetwijfeld zal het aantal misdrijven hoe dan ook vrij snel afnemen omdat gecontroleerde criminelen zich wellicht niet meer aan een misdrijf wagen omdat hun pakkans veel te groot geworden is.

 

Het ontradend effect voor jonge criminelen zal zeker ook doorwegen. Nu hebben ze al te lang een gevoel van straffeloosheid, tot ze uiteindelijk daadwerkelijk met een effectieve gevangenisstraf geconfronteerd worden. Voor velen blijkt dit dan nog het begin van veel erger te zijn: de gevangenis is al te vaak “de universiteit van de criminaliteit”.

 

De kostprijs van het radarsysteem voor vrijheidsbeperking moet naast de huidige maatschappelijke kostprijs van de kleinere criminaliteit gelegd worden. Het is mijn overtuiging dat een grootschalige toepassing van het systeem van vrijheidsbeperking voor criminelen een haalbaar alternatief biedt om terug het veiligheidsgevoel van de bevolking te verhogen, ten koste van dat van de criminelen.

 

Het verlies van privacy van de criminelen bij vrijheidsbeperking is een eerlijke bestraffing voor hun misbruik van maatschappelijk vertrouwen. De maatschappij heeft het recht om zich te beschermen tegen iedereen die het slecht voor heeft met de medemens.

 

Ik ben overtuigd van de enorme voordelen die “vrijheidsbeperking” als “zachte vrijheidsberoving voor criminelen” aan de maatschappij (en zelfs aan de criminelen) te bieden heeft. Ik hoop dan ook met deze brief een aanzet gegeven te hebben voor een structurele oplossing van een probleem dat onze hele bevolking aanbelangt.

 

 

Hoogachtend,

 

 

 

Luc Peetermans

Burgemeester van Herselt

IPZ-voorzitter Herselt-Hulshout-Westerlo

 

Luc Peetermans - Dorp 78 – 2230 Herselt (014/54.55.11) – luc.peetermans@ergo-relax.com